Zeilen met walvissen in Januari

Voor het eerst heb ik mee gedaan aan de Caribbean Laser Mid Winter Regatta.

Ik was al vaker wezen zeilen in Cabarete, Dominicaanse Republiek, maar dat was als training. Nu deed ik mee aan de jaarlijks terugkerende Regatta; het was de 15e keer dat dit werd georganiseerd. Aan de start waren 14 Standaard  Lasers en 14 Radiaals . De deelnemers kwamen vanuit de hele wereld. Van Japan tot Canada, USA, Zwitserland, Argentinie en in de Radiaal klassen deden drie Nederlanders mee. Jaap Mazereeuw, Henk Wirttenberg en ik.

Toen ik de eerst dag naar de start voer, gebeurde er iets raars. Voor mij leek het alsof het water implodeerde. Ik bleef naar die plek kijken en wist niet goed wat er gebeurde. Plotseling ontstond er een donkerbruin eiland . Het eiland werd groter en ik kon Henk, die voor mij naar de star voer niet meer zien. Hij was verdwenen achter het eiland. Ik voelde een mengeling van verbazing, onbegrip en angst in me boven komen. Het eiland werd kleiner en zonk weg in de zee. Er spoot een fontein water uit de achtekant van het eiland en ik hoorde een geluid van een leeglopend ventiel. Toen begreep ik wat er aan de hand was… EEN WALVIS! Dat ze daar zijn en zelfs “nestjes” hebben bij Samana (schiereiland) was wel bekend bij iedereen, maar dat de zo dichtbij kunnen komen wist ik niet.

De eerste twee dagen was er weinig wind. We moesten soms wachten , maar dat is niet zo erg als het water 25 graden is en de lucht temperatuur 30… Genoeg drinken en een goede pet zijn van levensbelang in deze omstandigheden.

De eerste race ging waanzinnig goed en ik finishte als eerst. Met dat resultaat haalde ik de Sport pagina van de landelijke grootst krant… grappig; een goed begin is het halve werk.

De tweede wedstrijddag kreeg de hele vloot een spectaculaire walvisshow te zien. Net tussen  twee stars in sprong een walvis op veilige afstand uit het water. Hij draaide verticaal om zijn as en flapperde met zijn vinnen. Het waren er zelf twee!! Iedereen was in extase en men riep WALE, WALE en we voeren er heen (hij lag op de plek richting bovenboei). Dit gaf zo’n gevoel van samenhorigheid; wie had er ooit zo iets gezien!! Zelfs Peter Seidenberg, die voor de 14e keer mee deed aan deze wedstrijd had nog nooit walvissen gezien.

De derde dag was er meer wind, 10 knopen. We hebben toen vier potjes achter elkaar gevaren en zijn daarna voldaan naar de kant gegaan.

Over all ben ik 3e geworden, 1e vrouw (van de 6) eerste Master (van de 6) en eerste Nederlander (van de 3). Super blij en een geweldige week gehad. Hopelijk kunnen we volgend jaar met een paar zeilers van de club meedoen, want dit is zekervoor herhaling vatbaar.

Martien Zeegers

 

terug naar overzicht