Op de steiger met Sophie Kramer

Sophie aarzelt even als ik vraag of ik haar mag interviewen. Haar werkzaamheden voor de club spelen zich af op de achtergrond en dat vindt ze prima. Na enig aandringen stemt zij toe en op een woensdagmiddag spreek ik haar in het leslokaal in het clubgebouw.

Op woensdag is Sophie  bijna altijd te vinden in het clubgebouw. Het is de wekelijkse bijeenkomst van de klusgroep waar Sophie, als enige vrouw, deel van uitmaakt. De groep bestaat, naast Sophie,  uit ongeveer 15 mannen die onder leiding van Esso allerlei klussen verrichten in het clubgebouw, op het terrein en aan de boten.
Zo worden er vuilnisbakken, tafels en plantenbakken getimmerd, zijn er vrijwilligers die de tuin onderhouden, worden er reparaties verricht aan de boten  en allerlei andere  voorkomende werkzaamheden.

De grootste groep is gepensioneerd en sommigen hebben in het verleden bij de club gezeild of zeilen nog, maar er zijn ook vrijwilligers die geen zeilverleden hebben. Zij  komen naar het Vooronder omdat zij het gezellig vinden om met elkaar aan het werk te zijn.

Rond 9.00/9.30 komen de meeste vrijwilligers en gaat iedereen aan het werk. Rond 11 uur wordt er gezamenlijk koffie gedronken en om half 1 staat de lunch klaar. Deze lunch wordt verzorgd door Esso en Koos en rond 15.00 gaan de laatsten weer weg. Sommigen van de klussers ontmoeten elkaar ook op vrijdagochtend om samen een kopje koffie te drinken in het clubgebouw. Sophie schuift soms op vrijdag aan; het is een mooie fietstocht van haar huisje aan Hoornse Dijk naar de VWDTP.

Twintig jaar geleden kochten Sophie en haar man dat huisje. Sophie vertelt dat er veel aan moest gebeuren.  en het kwam goed van pas dat Sophie heel handig is. Haar twee zoons hadden leren zeilen in Sneek in een optimist en stapten over naar de Cadet. De Cadet is een houten 2-mans-boot met een fok.

Bij de VWDTP kregen ze les in de Cadet. Sophie nam, samen met het klusteam, het schuren en lakken van de boten op zich. Dit was het begin van haar betrokkenheid bij de vereniging. Later zeilden haar zoons en dochter in een Splash. De eerste jaren kluste ze  1 x in de 2/3 weken maar dat werd al gauw 1 keer in de week. Sophie zeilt een enkele keer met haar man mee die een fervent zeezeiler is. Sophie geniet vooral van de zon, het water, haar tuin en de omgeving en dat gaat minder goed als je weer de fok moet trimmen.

In het verleden kluste Sophie vooral bezig aan de boten maar tegenwoordig doet ze veel verschillende dingen. Meestal legt iemand haar een probleem voor en Sophie bedenkt daar een oplossing voor.

Zo maakte ze houten borden met het teken van een klasse, voor op de starttoren en  startschip. Deze borden laten zien welke klasse kan starten. Of de gekleurde vlaggetjes aan de Valken om de boten van onze vereniging en die van Mayday op het water van elkaar te onderscheiden. En wisten jullie dat Sophie de witte vlakken en de zwarte letters schildert op de wedstrijdballen? Ze heeft in het verleden de letters op ware grootte getekend en gebruikt dit patroon steeds weer. En af toe loopt Sophie naar boven om de gordijnen die daar hangen weer van nieuwe haakjes te voorzien

Meestal heeft Sophie een duidelijke beeld van wat ze een woensdagochtend gaat aanpakken. Zo was ze de dag dat ik haar sprak, net begonnen met het opruimen van de grote kast. In de kast lagen vlaggenlijnen door elkaar en het was onmogelijk iets te vinden zonder alles er uit te trekken. Sophie vertelde mij over de oplossing die ze had bedacht waardoor alles netjes opgeborgen kon worden en je het ook goed weer kon terug vinden.

Van oude zeilen maakte Sophie de schorten in de keuken en de windlichten op tafel. Ook heeft zij in het verleden tassen gemaakt met de nummers 1,2,3, voor de Laser kampioenschappen. Ook de zeiltekens worden hergebruikt.

Voordat we afscheid nemen wijst Sophie mij nog op de vlag die aan de vlaggenmast hangt: deze bestaat uit twee verschillende vlaggen.  Na een paar maanden intensief gewapperd te hebben, rafelt de vlag bij de punt en repareert Sophie deze met de stof van een oude vlag.

Ik ben blij dat ik aangedrongen heb op een gesprek met haar. Haar verhaal maakt zo duidelijk hoeveel werk er door vrijwilligers wordt verricht, hoe onzichtbaar dat werk soms is en hoe zuinig we op hen moeten zijn.

Klara van Zoest, december 2017

terug naar overzicht